ΤA NEA, 29/08/2026
Η τυραννία της ξαπλώστρας
Του Γιώργου Σκαμπαρδώνη
Σιγά-σιγά οι διακοπές γίνονται βάσανο. Η αγωνία αρχίζει από τον χειμώνα: Πού θα πάμε; Αγχος. Αγρυπνία. Πού θα πάμε φέτος; Ντε και καλά να πάμε κάπου. Αλλιώς δεν είμαστε επαρκείς και ευτυχισμένοι, αλλιώς υπολειπόμεθα και τι θα πει η κουνιάδα αν προσπαθήσεις να της το αναλύσεις; Πώς μπορείς να είσαι χαρούμενος ή χαρούμενη χωρίς ταξίδια, χωρίς τα ξίδια, χωρίς ξαπλώστρα εκεί που σκάει το κύμα, χωρίς να παρακολουθείς αναγκαστικά τις γραίες με το ελάχιστο μαγιό που μπαίνουνε ως το γόνατο και κατουρούνε αφειδώς στο πέλαγο – συν τα αντηλιακά τους που διαλύονται στην επιφάνεια κάνοντάς την να ιριδίζει σαν επιφάνεια διαφυγόντος πετρελαίου; (Ασε η μπόχα).Οχι. Οφείλεις να είσαι ευτυχισμένος με τις στανικές διακοπές. Οφείλεις να υποστείς το μαρτύριο της ξαπλώστρας – στη Χαλκιδική έφτασε τα εκατό ευρώ, σκέτη, μόνο με την άμμο, και το ποτό επιπλέον. Και αυτή η άμμος είναι που μου τη σπάει περισσότερο. Η άμμος που μπαίνει ανάμεσα στα δάχτυλα, στα σακίδια, στα αφτιά, παντού – αν, μάλιστα αρχίσει καμιά αμμοβολή όπως στις Κυκλάδες, λόγω των αέρηδων, τότε είναι σαν να κάνεις ολόσωμο βελονισμό και μπορεί να μασήσεις και το σάντουιτς με άμμο, υπεράγαν τραγανό – αν δεν σου φύγει κάνα δόντι.Πάντως, η ξαπλώστρα-ξαπλώστρα. Μάχες δίνονται και μέχρι και χιλιάρικο (τουλάχιστον) στη Μύκονο, με τα γκαραζοτεκνά, τις ινφλουενσερτζούδες, τα μεταφερμένα πρωινάδικα και τη φιγούρα. Θα πεις: τα λεφτά είναι μια ειρηνική λύση, αν σκεφτείς ότι σε πιο ΠΑΣΟΚ παραλίες καρφώνει ο «λαός» τις δικές του ομπρέλες και τις δένει με άγκυρες και αλυσίδες, κάνει κατάληψη της άμμου για μια σίγουρη θέση την επαύριον. Διότι έρχονται κάθε μέρα λεφούσια Αβαροσλάβων και Πετσενέγων με παντσέτες και καρπούζια απ’ το Lidl, όσο δε και Ελληναράδες (που δίδαξαν αυτό το σύστημα κατάληψης σαν να πρόκειται για τις μεταλλικές ομπρέλες του Ζογγολόπουλου), οι οποίοι θέλουνε κι αυτοί να είναι ευτυχισμένοι μαζί με τις πεθερές τους, σε υποβαθμισμένες παραλίες εδώ και τώρα.Μεγάλος καημός οι διακοπές, φίλε. Και πώς να τις αποφύγεις – αντέχεται η γκρίνια; Μεγάλο λακιρντί αυτό το μικροαστικό ιδεολόγημα των διακοπών που αν δεν το επαληθεύσεις δεν είσαι επαρκής άντρας, δεν ικανοποιείς τις απαιτήσεις της οικογένειας για ξαπλώστρα και κινητό, για σπρέι καροτίνης και μπανιστήρι της περιρρέουσας κυτταρίτιδας. Τη δίψα για μαγιό που αφήνει τα διολισθαίνοντα ημικώλια απέξω και το πάθος για μουσική μπιτσόμπαρου στη διαπασών. Και την αγωνία να μετακινείς συνέχεια την ξαπλώστρα ανάλογα πού πάει ο ήλιος και ο αέρας λες και κυβερνάς ιστιοφόρο, συν το μόνιμο άγχος να βλέπεις την κάθε γιαγιά, ή τον κάθε φαλάκρα να καντηλιάζονται στα βαθιά χωρίς να ξέρουν καν στοιχειώδες πρόσθιο – τι να σου κάνει και ο ναυαγοσώστης;(Αλλη μια λάθος λέξη, διότι δεν σώζει ναυαγούς από βυθιζόμενο καράβι – είναι απλός διασώστης). Ασε δε ο αυστραλοπίθηκος που έρχεται να παίξει μπροστά σου ρακέτες πάτα-κιούτα, πάτα-κιούτα, για να δείξει τους μαλλιαρούς κοιλιακούς του, ο δασύπρωκτος.Αδελφέ, όπου υπάρχει πολύς κόσμος υπάρχει δυστυχία. Πες το αν θες ελίτ άποψη, δεν με νοιάζει, αλλά, πια, το Καραμπουρνάκι του κάποτε, δεν αντέχεται. Αυτή η κοσμούρα, το πάρε το πόδι σου απ’ το στόμα μου, τα (συνήθως) φρικαλέα σώματα, το αντάριασμα στον ήλιο επί ώρες (παρά τις προειδοποιήσεις) και το ότι ο άλλος μπαίνει μέσα στη θάλασσα κουβαλώντας και το τηλέφωνό του – να δεις που, αν σε λίγο βγάλουνε και αδιάβροχα κινητά, θα έχουνε γκραν σουξέ. (Σκέψου ότι ήδη ένας πνίγηκε στα βαθιά γιατί μιλούσε στο κινητό).Κι αυτή η ταλαιπωρία με τα αεροπλάνα που καθυστερούν, τα φουλ λεωφορεία και πώς θα πας από το αεροδρόμιο στη Ραφήνα να σε ραφινάρουν στο καταμαράν, εφόσον, βέβαια, αυτό έρθει, δηλαδή αν το επιτρέψουνε ο Ποσειδώνας και τα μποφόρ, δεν αντέχεται. Και, μετά, άντε γιούργια όλοι μαζί να μπούμε στο καράβι σαν κυνηγημένα πρόβατα, άντε να ανεβείς αγκομαχώντας τις σκάλες με τις βαριές βαλίτσες, να βρεις, εξουθενωμένος, τη θέση σου, και να σωριαστείς. Αλλά να μην μπορείς να αντέξεις διότι ο θαλάσσιος βλάχος έχει βάλει τον κλιματισμό στο φουλ, κι έχει τόσο κρύο, τόση επιθετική ψύξη στον χώρο που πρέπει να σκεπαστείς με βελέντζα για να μην πάθεις πνευμονία – λες και μπήκες σε ψυγείο κρεάτων Αιτωλοακαρνανίας.
Κι όλες αυτές οι ταλαιπωρίες για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια ξαπλώστρα. Των παθών σου τον αβγοτάραχο να τραβάς για μισό μπάνιο σε μια θάλασσα πλούσια σε βακτήρια και νιτρικό οξύ, και που μπορεί να μην έχει λαγοκέφαλους αλλά επαρκείς γρασιδοκέφαλους και κεφαλόπουλα με κεφαλόπονο. Μια θάλασσα πικρή, γεμάτη ταλαιπωρημένα κορμιά που ψάχνουνε με το ζόρι κάποια ευτυχία (αχ, καλέ, περνάμε τέλεια!) και που με κάνει να νοσταλγώ το δωμάτιό μου στο σπίτι και τις αμερικανιές του Νέτφλιξ. Μπα, δεν γίνεται, θα αρχίσω πάλι τη χειμερινή κολύμβηση – ο μόνος τρόπος να απολαύσω τη θάλασσα, καθαρή, ήσυχη και κυρίως: χωρίς ξαπλώστρες, άσκημα μαγιό, αντηλιακά και άμμο ανάμεσα στα δόντια.